---

رابطه انسان با دعا یك رابطه عمیق و تاریخی و همراه با خلقت انسان است و هیچ گاه در طول تاریخ بشریت، نمی توان انسان را فارغ از دعا و نیایش جستجو كرد.

از همان روزهای ابتدایی خلقت آدم علیه السلام كه در آن سرای سرسبز و بهشت گونه قرار گرفتند و با مكر و حیله شیطان از درخت ممنوعه تناول كردند و سبب هبوط آنان به كره خاكی شد ، گرفته كه حضرت آدم دست به دعا برداشته و با واسطه قرار دادن كلماتی مقدس از خداوند طلب عفو و بخشش نموده است، چنانچه در سوره بقره می خوانیم:

«فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحیم:سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دریافت نمود؛ و [خدا] بر او ببخشود؛ آرى، او[ست كه‏] توبه‏پذیرِ مهربان است.»[البقرة: 37]

در ادامه مطلب بخوانید..

اورول، جورج. 1903-1950م. مزرعه‌ی حیوانات: قصه پریان/ ترجمه‌: صالح حسینی، معصومه نبی زاده- تهران: انتشارات دوستان، 1382. 158 صفحه. قیمت: 1500 تومان.

کتابِ مزرعه ی حیوانات جورج اورول، نویسنده ی انگلیسی زبان، در تاریخ 1945 منتشر شده است. این کتاب بیش از هر چیز تمثیل انتقادی موفقی از انقلاب اکتبر روسیه و نتایجِ آن می باشد. اورول سعی داشته است که انتقادهای خود به حکومت کمونیستی ِ استالین را از طریق حکایت حیوانات بیان کند. پیش از این کتاب هم، بیان داستان توسط حیوانات (fable) در ادبیات غرب پیشینه ی طولانی ای داشته است. شخصیت های داستان که هر کدام نماد اشخاص خاصی هستند با هوشمندی انتخاب شده اند. قبل از بیان ارتباط های تاریخیِ داستان بهتر است خلاصه ای هر چند کوتاه ارائه شود.

داستان از آن جایی آغاز می شود که آقای جونز، صاحب مزرعه ی اربابی، با سخت گیری ها و بی توجهی های پی در پی اش باعث رنجش خاطر حیواناتِ مزرعه از خود شده است. شب هنگام به دور از چشم آقای جونز همه ی حیوانات بنابر درخواست میجر پیر، گراز سفید یال، در طویله ی بزرگ، دور یکدیگر جمع می‌شوند. میجر پیر برای حیوانات از زندگی فلاکت بارشان می‌گوید. از اینکه برای رسیدن به خوشبختی حقیقی راهی بس دراز در پیش رو دارند. « حالا رفقا، ماهیت زندگی ما چیست؟ بیایید با خودمان روراست باشیم. زندگی ما ادبار کوتاه و پر از درماندگی است. به دنیا می آییم، فقط به اندازه ی بخور و نمیر به ما می دهند و تا جان داریم از گرده مان کار می‌کشند و به درد نخور که شدیم با بی رحمی تمام  از دم تیغ می گذرانندمان... پس رفقا، آیا مثل روز روشن نیست که همه ی بلاهای زندگی ما از خودکامگی انسانِ دو پا آب می‌خورد؟ کافی است که از شر انسانِ دو پا خلاص شویم...»^{1}

در ادامه مطلب بخوانید...

اربعینی گذشته اما باز

نیزه هاشان هنوز در خاک است

لخته خون های خشک بر تیر است

تیغ های شکسته بر خاک است

ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....